Do ślubu

Niezwykle podniosły charakter miał polonez zwany poduszkowym – czyli uroczyste odprowadzanie młodej pary do łożnicy.

Bez kołacza nie było wesela, to prawda, ale znaczenie miały także wszystkie czynności z nim związane – pieczenie, dzielenie, rozdawanie. Obowiązywała zasada, że tylko raz państwo młodzi mogą mieć wesele z korowajem, dlatego nigdy nie pieczono kołaczy na wesela osób powtórnie biorących ślub (wdów czy wdowców).

Innym tańcem przygotowującym obrzęd oczepin był kozak, czyli skakanie z czepkiem. Był to żeński zamknięty korowód z solistką w środku.

Wesele swoje tradycje wzięło z tradycji szlacheckiej. W XIX wieku wesela miały wielowiekową tradycję.

Zdawiny potwierdzały transakcję małżeńską, która nieprzypadkowo nazywano wydaniem za maż.

Ze starożytnego Egiptu, gdzie uznawano go za roślinę świętą, koper trafił do Rzymu.

Informacje a udomowieniu gołębi pochodzą z ok. 4500 r. p.n.e. Nasi przodkowie ze zdumieniem obserwowali ptaki tworzące pary, nieustannie sobie towarzyszące czule się do siebie odnoszące podziwiali jak całują się dzióbkami w główki i szyję jak samczyk karmi samicę mlekiem z wola.

Jak podaje Krystyna Kreyser: jego związek z weselnymi obrzędami tłumaczy nam grecki mit o synu Tezeusza i królowej Amazonek. Tezeusz po śmierci Antiopy ożenił się powtórnie z córką Minosa króla Krety.